U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

"Prettige schrijfstijl, boek om in één adem uit te lezen."

 

"Alle gescheiden ouders; lees en ontvang inzicht."

 

"Zelden tot nooit zo'n heerlijke pen gelezen."

 

In memoriam voor Annemiek en mijn oma Rien - Allerzielen 2019

 

Annemiek is dood. We lopen, samen met iets van driehonderdzevenenzestig andere mensen in donkere kleding, over de parkeerplaats richting het uitvaartcentrum. Mijn oma schuifelt licht gebogen naast me en heeft haar zondagse leren tas, zo’n onhandige met twee korte hengsels, in haar rechterhand. In mijn ooghoek zie ik de rimpels rond haar mond trekken, haar lippen telkens samenpersen. Ik pak haar linkerkolenschop – ze is een struise marktkoopvrouw. Mijn handen verdwijnen al negentien jaar regelmatig in de hare op momenten die spannend zijn.

Binnen is plek voor ons gereserveerd. Wij schuiven als laatste in onze rij; we maken geen deel uit van een grote familie dus één rij is genoeg. Om ons heen kijken heel veel vreemde gezichten; Annemiek was bekend in de Utrechtse taxiwereld. Haar en mijn jongvolwassen vrouwenleven begon net.  We schelen vier jaar en zij was de verloofde van mijn neef.

‘En dan zal nu de moeder van Annemiek het woord tot u richten,’ zegt de uitvaartmevrouw. Ik houd mijn adem in. Mijn oma schurkt haar schouder tegen de mijne en ik gluur even naar rechts. Haar blik is strak op het podium gericht.

‘Annemiek is nu in de hemel. Annemiek is nu altijd gelukkig. Annemiek zal vanaf nu altijd lachen. Haar hart is bij God, zij is bij God. Wij zullen haar volgen op de tijd die ons is gegeven.’ Of iets van die strekking. Het is inmiddels dertig jaar geleden en de letterlijke woorden zijn vast anders geweest. Wat mij bijbleef van haar korte betoog is: als je in God gelooft hoef je nooit verdrietig te zijn. Mijn neef hing de gehele dienst in de armen van zijn moeder; zijn gierende tranen vulden de spaties tussen alle woorden die werden uitgesproken in de microfoon.

Dat wilde ik toen ook wel, in God geloven. De woorden die mijn wereldoma Rien en ik er naderhand over spraken weet ik niet meer. De vraag die telkens rees wel: als je in God gelooft, is je leven dan gemakkelijker? Maar ik geloofde niet in Hem. En dat doe ik nog steeds niet.

Ik geloof in de warme hand. Ik geloof in mensen samen. In elkaar troosten zonder hogere entiteit. Ik geloof in een touw dat door je leven kronkelt. Een lijn waarmee je anderen ontmoet, die zich er ook aan vasthouden. Anderen als in familie, collega’s of buren. Een streng, een gedraaide houtige of een van zachtroze angora, die in het levensbos is gespannen en waarlangs jij je weg mag vinden naar het eindpunt. De finish. De dood.

Annemieks moeder had een heilig geloof in het religieuze koord dat ze vasthield. De God die het voor haar en haar gezin, en eigenlijk voor iedereen, had vastgeknoopt aan de bomen, struiken en lantaarnpalen beloofde haar de hemel. Iets na de dood.

Annemiek stuurde dertig jaar geleden haar Mercedes een flauwe bocht in op een provinciale weg terwijl ze iets van de bijrijderstoel pakte.

Oma stierf alleen in haar fijne huisje. Ze hield na deze uitvaart nog tien jaar de handen van haar kleinkinderen vast.  

 


 

'Ik vind papa veel liever dan jou'

 

 'Dit is een pijnlijk, schurend en confronterend boek over de moeiten tussen ouder en kind na een scheiding.

En juist daarom een waardevolle aanzet voor bezinning en gesprek.

Aanbevolen!' 

André Rouvoet, ambassadeur scheiden zonder schade

Download de gratis roman-amuse hier en ik houd je op de hoogte.

Deze gegevens worden alleen gebruikt om jou te bereiken. Ze worden nooit aan derden gegeven.

Fields marked with * are required.

Volg Evelien op haar Facebookpagina's:

Ik vind papa veel liever dan jou

Veerkrachtige Vrouwen

Share on Social Media