U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

"Prettige schrijfstijl, boek om in één adem uit te lezen."

 

"Alle gescheiden ouders; lees en ontvang inzicht."

 

"Zelden tot nooit zo'n heerlijke pen gelezen."

 

Als de waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten

[deze tocht liep ik in augustus 2015]

 

Met elke stap die ík de komende maanden zet komt ‘mijn klim’ dichterbij. Met iedere kilometer die ík verslind in mijn strakke trainingsschema komt ‘het grote afzien’ dichterbij. Met elke blaar die mijn nieuwe schoenen me brengen komt ‘de tocht’ dus dichterbij….De tocht die mij naar 1912 meter hoogte moet tillen in de Franse Alpen.

 

Een wandelaar ben ik nu nog soms. Na een uurtje haak ik meestal af. Dan hebben mijn longen voldoende zuurstof opgenomen en komt verveling om de hoek kijken. Mensen die de vierdaagse lopen verklaar ik regelmatig voor zot. Vier dagen, 30 (of meer) kilometer per dag. Dat kan toch niet in de categorie ‘leuk’ vallen?

Maar….over vier en een halve maand zullen mijn voeten mij naar grote hoogte brengen. Over 21 weken moet mijn lijf fit genoeg zijn om 26 kilometer te wandelen, berg op. Over 146 dagen ga ik de gevreesde Mont Ventoux bedwingen, tegen kanker.

Op dit moment staart het wandelschema me nog wat ongemakkelijk aan. Zeggen de cijfers en afstanden me weinig. Hoewel ik stiekem even op de bordjes in de buurt heb gekeken en daar schrok ik toch wel van; Harderwijk is ‘slechts’ 13 kilometer, dus lopend heen…..én terug…..! Mijn geest is daar nog helemaal niet aan toe. Normaal doe ik dit per automobiel, is zelfs de tocht op de fiets mij op een mooie zomerdag te hoog gegrepen. Mijmerend over koffietentjes met smakelijke tosti’s langs de route zou het beeld van dit project wellicht iets vrolijker zijn.

En waar die drive dan toch vandaan komt? Uit tranen. 

Mijn nieuwe collega’s, oudersteuners van het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie, hebben me gevraagd om mee te gaan. En tijdens wat korte wandeltjes in ons Belvédèrebos besloot ik het te doen. Voor de kinderen die deze vreselijke ziekte moeten doorstaan. En voor de ouders die met mijn opgehaalde geld nóg betere zorg voor hun koters krijgen, en meer ondersteuning voor het hele  gezin. Tot het moment dat ik me ging opgeven bleven de waterlanders nog netjes in de traanbuisjes, wachtend op geschikte emotie. En geloof me, die kwam!

Surfend op de pagina van Stichting Mont Ventoux, groot verzet tegen kanker, stuitte ik op de doelen die met deze editie gesteund worden. En daar gebeurde het. In de beslotenheid van mijn eigen fijne huis. Zittend achter mijn vertrouwde beeldscherm spatten de eerste zoute druppels op mijn toetsenbord. Het goede doel van dit jaar, toeval bestaat niet, is: hersentumoren bij kinderen…..  

En toen kon ik niet meer terug. Toen wist ik zeker dat mijn mini-loopjes in mijn eigenste bosje het al wisten voordat ik er überhaupt zelf uit was: déze editie moet ik meedoen.

Steun mij! Steun de VOKK en het KWF….. grote en kleine donaties zijn allen van harte welkom. Voor alle kinderen met kanker en natuurlijk speciaal voor onze eigen kanjer….

 

PS: De eerste stevige donatie is reeds binnen: www.stichting-ankie.nl, bedankt voor de grandioze bijdrage.

 



'Ik vind papa veel liever dan jou'

 

 'Dit is een pijnlijk, schurend en confronterend boek over de moeiten tussen ouder en kind na een scheiding.

En juist daarom een waardevolle aanzet voor bezinning en gesprek.

Aanbevolen!' 

André Rouvoet, ambassadeur scheiden zonder schade

Download de gratis roman-amuse hier en ik houd je op de hoogte.

Deze gegevens worden alleen gebruikt om jou te bereiken. Ze worden nooit aan derden gegeven.

Fields marked with * are required.

Volg Evelien op haar Facebookpagina's:

Ik vind papa veel liever dan jou

Veerkrachtige Vrouwen

Share on Social Media