U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

"Prettige schrijfstijl, boek om in één adem uit te lezen."

 

"Alle gescheiden ouders; lees en ontvang inzicht."

 

"Zelden tot nooit zo'n heerlijke pen gelezen."

 



Al jaren kent Nederland een hofleverancier in bewegwijzering: the good old ANWB. En je kunt de club van wielrijders burgerlijk vinden maar ze hebben het Hollandse vervoerslandschap wel tot in de puntjes verduidelijkt.


Met de ouderwetse
paddenstoel op kop, in dit geval wit met rode letters, weten bosliefhebbers immer het juiste paadje te traceren. De blauwe, vertrouwde auto-wijzers, waarbij je ervan uit mag gaan dat zelfs de plek van de plaats nog niet aan het toeval is overgelaten- dichtstbijzijnde steden staan bovenaan- geven zelfs in de bekende knakworstenreclame ‘thuis’ aan voor de snelweggebruiker. En voor de min of meer bejaarde fietsers heeft de bond ons land opgedeeld in een web van knooppunten, netjes genummerd wel te verstaan. Waarbij op elke hoek van elke straat in elk dorp, stad of gehucht witte bordjes met groene pijlen prijken om je de weg naar het dichtstbijzijnde plattegrondje  te wijzen. Ideale systemen bedacht door mensen met een super functionerende linker hersenhelft; de structuur minders, de rationelen, de lineaire denkers. 

Waar ik mij nu bevind zouden bovengenoemde paddenstoelen geen overbodige luxe zijn. Dit bosrijke dorp, hoewel ik er meer de titel community op zou willen plakken, is op zeker bedacht en gebouwd door linkshandigen. Creatievelingen, mensen met een overmatig ontwikkelde rechtercortex. Want hoewel mijn kaart-lees-kwaliteiten ronduit goed te noemen zijn denk ik dat ik dit web van rode zandpaden niet één, twee, drie ga doorgronden. Het bestuderen van de plattegrond, die gelukkig wel bestaat, heeft mij dagen gekost. En ik weet nu net de weg naar de tempel én terug...

Hobbels en kuilen zijn aan de orde van de dag en tot overmaat van ramp rijden ze hier ook nog links. Dat is geen probleem als je geconcentreerd je route volgt maar wanneer een kudde koeien je in het pikkedonker tegemoet komt kuieren is je eerste reactie toch naar rechts te gaan… Ja, toegegeven, ik was vanavond buiten in het donker. En donker is het. Geen hand voor ogen heet dat. Nee geen zorgen pap en mama, ik was niet alleen. Vanmiddag uitgenodigd door een Duitse die hier al maanden vertoeft, om mee te gaan zwemmen. En toen was het zo gezellig dat we er maar een klein dinertje aan vast hebben geplakt in een zeer locale eettent, Farm Fresh café genaamd. En aangezien ik al een week geen stukkie vlees op mijn bord heb gezien bestelde ik een kippetje. Nadat ik een uur gewacht had en mijn gezelschap reeds toe was aan haar dessert arriveerde mijn bord. Met daarop een reuzenschnitzel met pommes waar de gemiddelde Duitser trots op zou zijn. Alleen het glaasje ‘droge witte’ ontbrak, mam…

Nu lekker pitten en morgen nog maar eens wat doorlopende zandpaden, ‘main-roads’ genoemd, gaan snappen. Want ook al is deze reis ‘out of my comfortzone’, verdwalen in dit bijzondere land is me nog net even een brug te ver.

wordt vervolgd...

 

 

 



'Ik vind papa veel liever dan jou'

 

 'Dit is een pijnlijk, schurend en confronterend boek over de moeiten tussen ouder en kind na een scheiding.

En juist daarom een waardevolle aanzet voor bezinning en gesprek.

Aanbevolen!' 

André Rouvoet, ambassadeur scheiden zonder schade

Download de gratis roman-amuse hier en ik houd je op de hoogte.

Deze gegevens worden alleen gebruikt om jou te bereiken. Ze worden nooit aan derden gegeven.

Fields marked with * are required.

Volg Evelien op haar Facebookpagina's:

Ik vind papa veel liever dan jou

Veerkrachtige Vrouwen

Share on Social Media