Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Ik zie...ik zie...

 

 

Ik zie, ik zie ..... wat mijn meisje niet ziet…..

Ruim een half jaar geleden kreeg onze lieve dochter haar laatste chemotherapie, voorlopig dan. De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van rust, bijtanken en opladen. We hebben een bijzondere vakantietijd beleefd, ze heeft haar schoolleven aangepast opgestart en krijgt mondjesmaat haar energie weer terug. Gezien het feit dat ze slechts 4 van de 14 dagen bij ons woont en 10 dagen bij haar vader is het voor mij soms lastig in te schatten hoe het écht met haar gaat…. En dat bleek wel gistermiddag; een pittige confrontatie met ‘revalidatie’. 

Picture this: een grijze vrijdagmiddag op een verlaten parkeerterrein, Amersfoort-Schothorst. De afspraak is reeds 7 weken geleden gemaakt. Gezien de 4 ‘mama-dagen’ en de drukte in de agenda van onze date bleek dit de eerste gelegenheid. Het onderwerp is: mobiliteit. De concrete vraag: ‘Is het mogelijk dat onze dochter weer zelfstandig naar school gaat reizen met de trein en op welke termijn?’ Voor deze uitdaging, en anderen die te maken hebben met haar visuele handicap, krijgt ze begeleiding van Koninklijke Visio; expertisecentrum voor blinden en slechtzienden. Een alleraardigste blonde dame -Marline- stapt schuldbewust uit haar auto, ze is 10 minuten te laat vanwege een  navigatiesysteem dat de locatie niet snapt. Toegegeven, het is hier ook een doolhof. Mijn kanjer is moe na een, voor haar lange, schooldag (9.15-14.00 uur)

Na een korte introductie gaan we aan de slag, haar energie is beperkt en ik moet dus zien dat we dit varkentje zo effectief mogelijk wassen. Het doel van de keuze der locatie was: laat Marline het grootste struikelblok in de route zien zodat ze een realistische inschatting kan maken en dat is gelukt. Niet in de laatste plaats voor mezelf. Marline is haarfijn in staat struikelblokken te benoemen. Ze wijst ons in de eerste 50 meter wandelen, we zijn nog niet eens op het station, al op meerdere aandachtspunten. Gekscherend zegt ze: ‘ik zie in elke stoeptegel een obstakel’ en naarmate de middag vordert daalt ook dat besef keihard neer in mijn systeem.

Eenmaal aangekomen op het stationsplein houden we stil, we zijn ook even stil. De omgeving verre van. Ze legt uit dat de visuele handicap van ons meisje ervoor zorgt dat andere zintuiglijke prikkels twee keer zo hard in haar hersenen binnen komen en het vervolgens óók nog eens twee keer zoveel tijd en energie kost om ze te verwerken. Ik stel mij voor hoe ze dit plein moet beleven; treinen razen, remmende wielen piepen, brommers en scooters sjeezen, auto’s rijden, mensen praten/lachen/schreeuwen en de omroepster meldt dat “de sprinter naar Harderwijk, Nunspeet en met als eindbestemming Zwolle over 5 minuten zal arriveren op spoor 2….” Zelf staat ze erbij en kijkt er, ogenschijnlijk, onbewogen naar. Mijn inschatting is dat zij zich afsluit op dit moment om haar energie te sparen voor de rest van de middag, en gelijk heeft ze.

Op het perron maak ik de enige meevaller van deze middag mee; Ze leest moeiteloos het bord voor waarop bovengenoemde vertrekinformatie van ‘haar trein’ staat. De treden van de trap zijn echter weer een vette afknapper; blijkt dat ze onregelmatig zijn qua hoogte. Nooit geweten dat een visueel gehandicapte dáár rekening mee zou moeten houden. Marline: “Onze ogen zien direct het verschil en ónze hersenen passen zich in een split second aan, onze motoriek doet de rest. Sterker nog, wij merken het niet eens bewust op." Voor mijn dochter is het afdalen van deze trap een serieus gevaar. Met een zware boekentas, massa’s mensen dringend om haar heen in de ochtendspits en ’s middags een vermoeid gestel….. need I say more?

 

Nog steeds is mijn brein bezig naar mogelijkheden te zoeken om zelfstandig te gaan reizen. Een tweeledig doel dienend: ik gun mijn puber zó haar zelfstandige vrijheid en stiekem mezelf ook. Al 6 maanden rijd ik haar overal naar toe. Al 4,5 maand tuf ik haar dagelijks van en naar school, op de dagen dat ze in Nunspeet woont dan. De consequenties hiervan zijn legio en die heb ik met liefde genomen. Toch moet ik langzamerhand toegeven dat het ook een belasting is. Als moeder mag ik dit van mezelf niet hardop zeggen maar ik doe dat vandaag toch. Het moet. Voor mijn eigen bestwil moet het!

Om de kilometer die school verwijderd is van het station te overbruggen wandelen we richting Liendert, de wijk waar ik geboren ben en zij hopelijk over 2,5 jaar haar havo diploma mag ophalen. Drie stappen en de eerste metaforische stoeptegel doemt al op: het oversteken van het doorgaande fietspad. Ik zal je de details besparen maar met de informatie die ik het afgelopen half uur heb opgedaan durf ik haast niet meer over te steken, laat staan dat ik dat háár zelfstandig laat doen.

Ze is gebroken, te moe om de ene voet nog voor de andere te zetten en we besluiten deze wandeltour af te breken. We stappen in de auto en rijden naar school. Daar mogen we in de aula nog even rustig napraten en afspraken maken. Leuke bijkomstigheid is dat Marline de schoolsituatie ook even kan zien en daar best enthousiast van wordt. De vloer is bijvoorbeeld van gekleurd linoleum waarbij de traptreden een afstekende kleur hebben; zeer handig voor wie visueel gehandicapt is om zich vrij en ogenschijnlijk zonder moeite te bewegen.

 

Nog steeds is mijn brein bezig naar mogelijkheden te zoeken om zelfstandig te reizen. Maar mijn zitbotten hebben de stoel nog niet geraakt of…. Marline: “Met de intensieve begeleiding en training die we deze kanjer gaan geven en rekening houdend met haar belastbaarheid gaat het 1 tot 2 jaar duren voordat ze deze route zelfstandig kan afleggen”

Geschokt reken ik; dan doet ze al bijna examen!


Ik zie, ik zie wat jij niet ziet….. en de kleur is…………….. pijn!
 


PS:

Marline bedankt voor je heldere, warme en professionele blik en dito communicatie. Koninklijke Visio begeleidt gelukkig ook moeders die bij gemeenten potjes moeten zoeken om eventuele taxi’s te betalen….

 



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat