Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Potje poetsen
 
Ken jij dat gevoel? Dat je verdriet hebt, je hele lijf huilt, maar de tranen niet willen komen? Ken je het gevoel dat alle cellen van je lichaam schreeuwen om de zoute smaak van verdriet in je mondhoek maar dat je ogen maar niet vochtig willen worden? Janken wil ik! Maar trillend van emotie rest mij dan slechts één ding………… een potje poetsen!
 



Zondagmiddag vijf uur en mijn Walibi weekend lijkt teneinde. De achtbaan waar ik in roetsj heeft inmiddels diverse loopings en helixen achter de rug. Ik heb me vastgegespt in een schouderbeugel en me laten meevoeren door kurkentrekkers en boemerangs. De g-krachten waren enorm en nu moet de adrenaline mijn lijf uit. Wandelen? Praten? Huilen? Schrijven?  
 

Grote emoties en verdriet komen tot uiting in je lijf. Je voelt ze letterlijk door je aderen stromen en ze zoeken een weg naar buiten. Om mee te kunnen veren op het ritme van je bestaan zul je ze moeten loslaten. Maar eerst mogen ze er zijn. Mag je ze vooral voelen en er bij stil staan. Kun jij je bewust zijn van wat je voelt? Is het angst, verdriet of boosheid? Is het jaloezie, afwijzing of…….Voor mij persoonlijk zijn het vandaag verdriet, zorgen en gemis. Over de tumor van mijn ene dochter, het puberleven van mijn andere en het feit dat mijn kerel heeft besloten een half jaar alleen op reis te gaan, vandaag hebben we hem uitgezwaaid. 

En dan blijk ik toch meer op mijn moeder en oma te lijken dan ik ooit had gedacht. Zij namen immer de stofdoek ter hand in zware tijden. Niet om gevoelens weg te stoppen, maar om het lijf te laten werken. Poetsen is een goede remedie bij heftige emoties. Lap de ramen, smijt met water. Verschoon de bedden, stomp lekker in het kussen. Schrob de vloer en zwier met de stofzuiger langs randen en over kleden. Laat die spieren maar werken, zwabber je kop lekker leeg.
Nu maar hopen dat de terug-rol-beveiliging van deze achtbaan met het propere huis stevig is vastgesjord. Oké er is best een enkele traan gevloeid vandaag maar het pittige potje janken wil nog niet zo lukken. Mijn huis is schoon en mijn verhaal geschreven. De komende dagen ga ik mijn verdriet en andere gevoelens beleven, ervaren, voelen. Ik ga ze recht in de ogen kijken en liefdevol omarmen. Ik ga rust nemen om dit Walibi weekend te verwerken. En zodra mijn lichaam aangeeft dat het er klaar voor is stap ik met een blij gemoed veerkrachtig de wereld weer in.
 
 
Met dank aan mijn poetsmoeder…

Reacties zijn van harte welkom. Ze worden getoond bij 'ervaringen'



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat