Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Koetje en de kale berg


Als ik opkijk waan ik mij in de Middeleeuwen. Stokoude lichtbeige stenen huizen rijzen uit een bergwand als orgelpijpen en breken het zonlicht. Kerkklokken klinken, de heuvels sprankelend van heldergroene bomen en planten. Mijn maag draait. Zenuwen gieren. Achter mij reikt een kale bergtop tot in de hemel. Een zich als vuurtoren vermomd weerstation is mijn doel. Daar moet ik heen, zesentwintig kilometer klimmen… mijn voeten willen wel, mijn hoofd ook. Mijn darmen protesteren nog maar ik was als één van de eerste uit de bus en begaf mij direct naar het restaurant. Er is slechts 1 wachtende voor me wanneer ik de toiletdeur ontwaar. Goede zet, meteen naar de plee rennen voordat iedereen besluit  een laatste plas te doen. In dit koffietentje op hét kerkplein van Sault, regio Drome, Provence, Frankrijk is het gelukkig warm. Voelde net buiten de kou al langs mijn benen optrekken, recht mijn blaas in. Warm houden die handel want anders moet je straks nog een keer en dan mag je dus achteraan aansluiten… de tactiek werkt.



De rugzak is zwaarder dan ik had gedacht toen ik thuis mijn trainingsrondjes liep. Eten, drinken en een regenjas. Koetje als mascotte. Ze gaf hem al mee toen ze 3 jaar oud was en mama zonder haar op reis ging. Ze wilde dat ik haar niet vergat.

Wat duurt wachten toch lang, vijf minuten of een half uur, mijn stem breekt als ik nog iets wil zeggen. De emoties knijpen mijn strot dicht. Mijn lief zoekt mij, ik zie zijn lange lijf dwalen over het plein. Ik roep met mijn ongewenst harde edoch heden handige stemgeluid zijn naam, niet ‘schat’, wat ik normaal doe. De lange warme knuffel geeft me endorfine, serotonine en alle stofjes die nog meer kalmeren. Zijn lijf troost.

Nog even lachen naar de mobiele camera’s. De kou trotseer ik inmiddels manmoedig, mijn vingers vriezen weliswaar van mijn handen maar mijn vest laat ik hier, teveel ballast. De speaker laat weten dat we een minuut stil zullen zijn met onze eigen gedachten… voordat alle stemmen zijn verstomd stromen de tranen al driftig over mijn wangen. Mijn mondhoeken vangen het zoutige goedje vriendelijk op. De rug van mijn hand veegt de rest droog.

Het startschot verlost ons even van het verdriet en we joelen, klappen. Eindelijk mogen we de eerste stappen zetten, de eerste passen naar de top. De top van de berg die we beklimmen voor dierbaren met kanker. Ik voor mijn koetjes-meisje, nu puberkanjer, die haar hersentumor zo moedig draagt. Deze sportprestatie is niets vergeleken met de fysieke en mentale uitdagingen die zij moet doorstaan in haar ziekteproces. In haar jonge leven waar lol met vriendinnen en eerste zoenen je dagen dienen te beheersen. Waar spijbelen en proefwerken moeten domineren. Maar waar jarenlang operaties en chemo’s de boventoon voerden. En niet de vraag óf maar hoe vaak je zou overgeven na je kuur centraal stond.

Nu mag míjn lijf zich bewijzen en dat doet het. De eerste kilometers zijn nog onwennig. Mensen lopen me voor de voeten en ik passeer de één na de ander, mijn gedachten schreeuwen dat ik te hard van start ga. Goedbedoelde adviezen van vrienden kloppen regelmatig aan mijn deur: “Als je denkt dat je als een slak loopt ben je goed bezig, die eerste kilometers….” In mijn eigen tempo krijg ik gezelschap van een blonde meid. Haar leeftijd laat zich lastig schatten maar we lopen voor hetzelfde team. Zij survivor, overlever van kinderkanker, ik moeder van een kind met kanker. Genoeg stof tot praten maar we zijn veel stil. De groep valt langzaam en tot ons grote genoegen uit elkaar. De mensen zijn ons teveel, praten teveel, dat leidt af.

We hebben ons eigen pandoer. Tempo, rustpauzes, plasmomenten. Pannenkoeken, water, banaan. Zonnebrand smeren, fotograferen, lachen.  Schijnbaar zorgvuldig geregisseerd, maar nee - hier spontaan ontstaan. 

Na 15 kilometer beginnen we ons licht zorgen te maken. Onze mannen, vandaag professioneel supporter van beroep, zijn ons nog niet gepasseerd. We gaan als een speer en hopen dat ze wel op tijd aan de finish staan. Ineens hoor ik een bekend dieselgeluid achter mij een haarspeldbocht doorsjezen, dat kan er maar één zijn…. midden op de weg zet hij de voiture stil voor een vlugge kus. Gek dat je er bent! Twee bochten later schalt muziek uit dikke boxen. “Hier komen Manon en Evelien  en ze lachen nog”, hoor ik de speaker zeggen. Lachen nog? Ik ben nog zo fit als een hoentje. Dansend komen we aan op de tussenstop, Chalet Reynaard. Twintig kilometertjes reeds achter de kiezen. 

De skihut-achtige ambiance lonkt, een bakkie koffie ook, maar we verbijten ons verlangen en gaan door. De laatste 6 kilometer schijnen de zwaarste te zijn en die kunnen we in deze wandelflow zeker bij de lurven grijpen. Na wat water, en natuurlijk een bezoek aan een (niet werkende) dixie, vervolgen we onze weg. Passeren van de eerste bocht geeft ons al zicht op de top. Twee gedachten vechten om voorrang: ‘fijn om het doel in zicht te hebben’ en ‘hellup…. dat is nog een rotend!’

Toeterende auto’s passeren ons. Mensen uit open dakjes joelen en juichen, moedigen aan. Menig fietser staat zowat stil in dit geweld van 10% stijgingspercentage maar onze benen stappen fier door. We willen wel rustig aan doen maar daar zijn de voetjes het niet mee eens. Het tempo blijft onze grote vriend, met Manon aan mijn zijde ga ik de finish halen. 

Op 800 meter van de top heb ik plots weer mobiel bereik. Een sms van mijn puberkanjer: “mama, de uitslag van de MRI is goed” Mijn keel brandt en de tranen rollen er weer lustig op los. Haar 3 maandelijkse controle viel samen met dit evenement, dat moet toch betekenisvol toeval zijn. Net als het doel dat dit jaar gesteund wordt: hersentumoren bij kinderen. Alles komt samen op deze monsterlijk mooie mountain. Le Mont Ventoux.

De laatste bocht gaat 13% omhoog en ik hijg en puf, de voeten willen nog. De rest niet meer maar loopt wel over van trots. Dit heb je toch maar mooi geflikt! Lachend en huilend tegelijk stort ik mij weer in de warme, sterke armen van mijn lief. Een kurk knalt. Magische champagnebubbels spuiten door de lucht én een beetje in mijn glas. Laten we het leven vieren, wat er ook gebeurt…

……. en gelukkig mocht ik in een warme bolide de afdaling aanvaarden…



Aan iedereen die heeft gedoneerd, meegetraind, gereageerd, gesteund, geliked, geluisterd, ge-supporterd, aangemoedigd, wandel,- en pannenkoeken adviezen heeft gegeven en me liefdevol heeft toegesproken in de voorbereiding: Bedankt! Zonder jullie was het vast ook gelukt maar was het zeker niet zo fijn, mooi, warm, betekenisvol, emotioneel en prachtig geweest….



PS: Jullie hebben samen 1790 euro voor mij gedoneerd. De totale teller staat op: € 539.506,00.



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat