Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Goden en goeroes



We gaan op zijn motor. Voor het eerst in mijn leven stap ik achterop, zonder helm of enige andere bescherming. Gewoon in mijn korte broek met slippers… In Nederland zou ik mezelf voor gek verklaren.

 

John rijdt safe en voorzichtig. Wat niet gezegd kan worden van onze mede weggebruikers. We slaan af, een weg in die ik niet ken en met de wind door mijn haren kijk ik mijn ogen uit. De zonsondergang begeleidt ons door prachtige natuur, via rieten hutjes, veel vuilnis, propvolle bussen, hobbels en kuilen, vuren, kuddes koeien, de Kalverstraat in het kwadraat en baby’s op schoot bij moeders achterop scooters vastgehouden als een baguette…. naar Pondicherry. De KFC en een paar superluxe hotels getuigen van een greintje Westerse beschaving. De rijken in dit land worden steeds rijker. De meerderheid van de 1.200.800.359 koppen tellende bevolking leeft echter nog net zoals 150 jaar geleden, maar dan mét een mobieltje aan het oor. 

Plotseling rijzen er grijs met witte (bijna mosgrijs Jan) gebouwen om mij heen en John zet zijn motor aan de kant van de weg. We zijn gearriveerd op de plaats van bestemming; dé Ashram. Deze leefgemeenschap voor aanhangers van het gedachtegoed van de goeroe Sri Aurobindo en zijn rechterhand (en volgens roddels ook geliefde) the Mother is een begrip in India en vooral in deze regio, Tamil Nadu. In de tuin liggen beiden begraven en ik mag ze bezoeken vanavond. 

Op deze heilige plaats mogen geen foto’s gemaakt worden dus ik zal proberen de sfeer in woorden te vatten. Als we een bescheiden houten poort betreden, een simpele deur in een dikke muur in een doodgewone straat, valt me op dat het gezellig druk is. Mensen lopen gemoedelijk binnen, zachtjes babbelend, in afwachting van de stilte die volgen zal. Nergens ontwaar ik een bordje dat maant om deze stilte. Men ís hier gewoon stil, vanzelf. Ik zie vooral Indiërs, traditioneel gekleed in ‘pyjama’ of sari maar ook de spijkerbroek is aanwezig. De kleine, van bloempotten vergeven, binnentuin is omringd door een Frans koloniaal herenhuis-achtig gebouw met 2 verdiepingen. In het midden staat een enorme dikke scheve boom. Deze zou vast al jaren geleden zijn omgevallen ware het niet dat mensenhanden hem met banden en stutten voor de ondergang hebben behoed. Onder deze majestueuze reus der natuur liggen ze begraven. In een soort van marmeren bak van 2,5 x 4 x 0,70 (lxbxh). Op de bovenzijde worden elke dag de meest kunstzinnige patronen van bloemen gedrapeerd. Daar zijn ze echt heel goed in! 

Je mag hier net zolang blijven als je wilt en niemand lijkt op je te letten. Iedereen is druk met eren van dit graf en met zichzelf. Alle mensen zitten óf met gesloten ogen te, waarschijnlijk, mediteren óf ze knielen bij het graf. Raken met handen en voorhoofd de bloemen heel voorzichtig aan. Ook hier kan ik me niet aan de indruk onttrekken: the Indians adore to adore. Maar hoewel dit inderdaad zo is, ze aanbidden hier ook duizenden goden van Ganesha tot Kali en van Krishna tot Shiva en weer terug, lijkt hier wel sprake van enige bijzonderheid. The mother was namelijk naast buitenlandse en vrouw ook nog eens twee keer gescheiden met kinderen. En daar houden de Indiërs normaal niet zo van. Wat het extra speciaal maakt dat ze haar toch kennelijk in hun spirituele hart hebben gesloten. 

Genoeg gebazel over goden en goeroes. De weg terug moest worden aanvaard nadat we een uurtje in de tuin hadden doorgebracht. Inmiddels is het bijna donker. We rijden een andere route en die is aanmerkelijk drukker dan de heenweg, dat het kon was mij niet bekend. De ECR (East Coast Road) is een smeltkroes van voertuigen geflankeerd door winkeltjes en bedrijfjes die hun waar aan de man proberen te brengen. John loodst ons er moeiteloos doorheen. De afslag richting Auroville is een opluchting. Zelfs in het donker voel je hier de natuur weer ademen. Zie je maan en sterren tegen de zwart nachtelijke hemel. De zuivere lucht je longen inzuigend. 

En zo zoeven we door het enge bos naar ons guesthouse. Nog een paar nachtjes mijn thuis…  



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat