Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Cultuurbarbaar?

 

Gisteravond naar de schouwburg geweest. Je gelooft het niet maar in deze jungle bevindt zich een levensecht theater - het Sri Aurobindo auditorium. De ruimte is voorzien van, in amfi-opstelling geplaatste, luxe hemelsblauwe fauteuils en een gigantisch podium. Licht, geluid… het ziet er allemaal heel profi uit.

 

Een voice over vertelt ons het verhaal van elke inheemse dans die we te zien krijgen. Ze handelen ergens in between Tibet, Nepal en Verweggistan en beelden nogal wat goddelijkheden uit – of course. The Indian adore to adore.  

Er zijn diverse overeenkomsten tussen de 7 optredens in deze anderhalf uur durende zit. Zo is er de uitbundigheid van de kostuums. Tot in de puntjes verzorgd, waanzinnig kleurrijk en volledig in harmonie met elkaar. De performers zijn, een enkele uitzondering daargelaten, allemaal jonge mensen en dat vind ik opvallend. Zie je onze pubers de ‘wooden-shoe-dance’ al uitbeelden op een festival gestoken in Oudhollandse kledendracht? Alleen échte bejaarden, ik dacht zo tussen de 80 en de schijndood, doen nog een dappere poging. De laatste overeenkomst is volgens mij de similariteit van de sierlijke arm,- en handbewegingen. Het heeft iets psychedelisch over zich. Helaas ontbrak de video camera in mijn tas… 

De eerste optredens zijn redelijk tot goed, voor zover mijn kunstgevoel reikt dan. Twee spreken me echt aan want als ze klaar zijn hoor ik mezelf luid klappen en joelen. Eén jongen diaboleert met een dikke stok tussen twee twijgjes in allerlei mogelijke en onmogelijke standjes. Die zou niet misstaan in een voorstelling van Cirque du soleil. De andere zijn 6 meiden die allerlei kunstjes doen met borden, kandelaars en hun slangenlijven. Ook goed voor een Cirque nominatie. 

Het laatste optreden spant echter de kroon, op de schaal der walgelijkheid scoren ze zeker een 9,5. Allereerst huilt er klagelijk en jankerig een vrouw. En ten tweede gilt er een houten fluit. Ze tarten mijn trommelvliezen. Te hard, te hoog, te Indiaas. Verder gebeurt er de eerste 10 minuten op het podium vrij weinig. Eén dame waggelt en wiebelt, hobbelt en huppelt wat in de rondte. Haar ogen zeggen niets en van haar gezicht straalt totale verveling uit. “Sorry dat ik u dit aandoe, ik zou ook liever ergens een biertje drinken….” Als twee giebelde tienermeiden vertrouwen Steffi (mijn Duitse kritische vriendin) en ik elkaar de meest lachwekkende oordelen toe. En als Shiva (of wat voor Godin deze dame ook moet voorstellen) van het podium verdwijnt halen we opgelucht adem. Gelukkig, deze kwelling is voorbij… En dan zie ik in mijn ooghoek wat bewegen in de coulissen. Goudig, statig. Een halve minuut later schrijden er vijf, in  lampenkappen gestoken, vrouwen het toneel op. We doen het zowat in onze broek. Buiten het feit dat de torture nog even voortduurt raakt deze kunstzinnig, religieuze uitbarsting kant nog wal.

Er tik iemand op mijn schouder. Ik kijk in de ogen van een super serieuze native-dans-liefhebster, waarschijnlijk ook old school Aurovillian, en ze maant me geïrriteerd: sssshhhhhhht! Natuurlijk heb ik het fatsoen om de laatste trage, ubearable, 15 minuten mijn klep te houden. Maar als het slotapplaus lafjes klinkt zie ik dat de zaal al half leeg is gelopen…. En dat van de resterende helft zeker 80% wakker schrikt….

Dat was genieten!  

wordt vervolgd...



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat