Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Advocaat

Het is kwart over acht en daar zit ze. Op haar plekje, achter haar raam. Aan haar keukentafel. Een halfronde die je uit kunt klappen omdat dat zo handig is. Ze doet haar haar. Eén arm tilt ze ongemakkelijk omhoog. Haar schouder lag ooit uit de kom: gevallen op het ijs toen ze achtenzestig was en mij leerde schaatsen. Als ik de bocht om fiets ziet ze mij meteen. Ze zwaait. Ik ook. Uitbundig. Ik ga op mijn trappers staan en wiebel over de klinkerweg. Met één hand probeer ik zó hard te zwaaien dat mijn opgewonden blijheid als een raket naar haar raam schiet. Ik wil haar een kus gaan geven maar heb geen tijd. Over vijf minuten roept de bel ons binnen. Bij juf Wineke.


Ik zie haar elke ochtend. Soms doet ze haar haar. Vandaag is ze jarig.

Vanmiddag mag ik “meteen door”. Gisteravond heb ik mijn kleren al klaar gelegd. Mijn zachtgele lamswollen vestje dat ik van de Sint kreeg. Ik heb het bewaard voor vandaag. Dat doet mijn moeder ook altijd. Nieuwe kleren bewaren voor later. Soms wel een half jaar. Zou dat horen? Ik vind het stom. Nu mag ik het aan. Met mijn bijpassende geblokte gele sokken en mijn donkerblauw met groen geruite lievelingsbroekrok stap ik op de fiets. Ik heb er zo veel zin in dat mijn lijf zowat uit elkaar spat.

Vanmiddag komt de visite. Eerst mama met tassen vol eten en drinken. Zij doet voor oma’s verjaardag altijd de boodschappen. En dan de rest. De ooms en tantes en mijn grote neven. Die zijn om tegen op te kijken. Lang en knap. Zo’n vriendje wil ik wel, later. Mijn broertje loopt vreselijk in de weg. Als een hardnekkige mug die steeds maar om je oor blijft zoemen, terwijl jij wilt slapen. Ik mag helpen in de keuken. Witte bolletjes, van de bakker, smeren. Boter met een lepel? Ham en kaas. ‘Wil iedereen soep?’ hoor ik mijn moeder roepen. Gevolgd door: ‘Laat mij dat maar doen.’ Ik druip af.

De vrome oom komt naast me zitten. Ik schuif een stukje opzij. Zijn hoofd komt steeds dichterbij en hij begint zijn vragenvuur. Ik zeg dat ik moet plassen.

In de gang haal ik weer adem. Bij het openen van de badkamerdeur twijfel ik. De geuren van 4711, Maja-zeep en oude mensen plas vermengen zich en ik twijfel. Of ik moet kokken of diep zal snuiven. Zo is oma altijd heel dicht bij me.

Ik mag cola drinken uit de mooie glazen. Van die wijnachtige met zo’n donkergroene, gedraaide dikke poot. Heel sjiek. Ze staan uitgestald op de ingeklapte keukentafel. Samen met de sherry,- en wat borrelglaasjes. En de gebaksschoteltjes. Ineens voel ik iemand dicht achter me staan. In mijn oor fluistert een diepe mannenstem: ‘Wil jij misschien ook een advocaatje?’ Ik draai me om en kijk in de twinkelende ogen van mijn vader. ‘Doen we stiekem wat in mijn borrelglaasje.’ Hij kijkt zogenaamd schichtig om zich heen. ‘Niet verder vertellen hoor…’ de knipoog naar mijn moeder ontgaat me.

Op oma’s plekje, voor haar raam, nip ik van mijn traktatie. Het piepkleine poppenhuislepeltje doop ik met het puntje door de laag met slagroom naar de diepgele soort van vla. Papa kijkt. Voorzichtig neem ik mijn eerste hapje. Of slok. Hoe noem je dat bij advocaat? Zoet. Ei. Scherp. Smeuïg. Room. Lekker.

In het donker fiets ik naar huis. Met mijn vader. Mama is met de auto. Onder de lantaarnpaal zwaai ik nog een keer naar het raam. Nu staat ze. En ze zwaait.



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat