Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Sektarisch, religieus of vrije wil...


De plek waar ik me bevind is gesticht door ‘the mother’. Een discipel van goeroe Sri Aurobindo. In de nabijheid van zijn Ashram, Pondicherry India, richtte ze een soort community/dorp op waar menselijke verbondenheid de maat is, een plek waar velen leven naar de visie van deze twee; how to live a ‘perfect life' in union. Langzaam maar zeker krijg ik zicht op deze visie. En mijn eigen-wijsheid. 


Vandaag vieren we de geboortedag (haar lijf is al jaren dood) van ‘the mother’. Of liever zou ik schrijven ‘deze moeder’. Ik wil het vieren om te eren dat ik hier ben. Klinkt wat psychedelisch en misschien mag het dat ook zijn. Niks mis met een beetje spiritualiteit af en toe. Zo lang het maar niet…. Ah, daar is één van mijn saboteurs. Zo’n stemmetje dat me vertelt dat ik vooral niet op een wolk moet gaan l(zw)even. Maar ik leer hier juist heel veel over mijn aardse bestaan. Vanochtend mag ik mezelf even heel bewust overgeven aan hogere sferen door een bijeenkomst bij te wonen ter ere van. Kijken wat daar te beleven en leren valt. Nieuwsgierig ben ik. Of, hoe en waar het me raakt. Kippenvel is één van mijn belangrijke referentiepunten. Als dat er is weet ik genoeg. Ergens in die situatie ligt dan mijn waarheid. 

Intermezzo: Iedere saboteur heeft trouwens ook een functie. Hij heeft je ooit beschermd of beren van de weg gehaald. Luister even naar hem, omarm zijn goede bedoelingen maar laat je er niet door leiden. Wees je bewust. En ga vervolgens mét al je wijsheid onder je arm zelfverzekerd op pad.

Helaas, geen kippenvel bij deze ‘viering’. Wat dan wel? Nou, een soort van ongemakkelijke mix van emoties. De overgang van nacht naar dag was fascinerend. (we schrijven 5.45 uur) Eén seconde je blik van de lucht verwijderen, terug kijken en de gehele atmosfeer en het totale beeld zijn veranderd. Alsof je een stukje tijd hebt gemist. Ken je dat gevoel? Het lijkt op de zonsondergang na een warme stranddag. Plotseling, als je even niet oplet, is de zon verdwenen in de zee. Dat is de snelheid van het leven.

Omringd door ongeveer 250 zeer uiteenlopende types ben ik present. Bewust van de start van ‘just another day’. De vogels fluiten er lustig op los. Pauwen krijsen. Alsof ze bang zijn dat de zon niet opkomt als ze de longen niet uit hun lijf schreeuwen. Er branden kaarsen in  water en als ik even stiekem kijk welke sterren er nog ‘schijnen’ overvalt mij iets; mijn oma’s lievelingsster is ’s avonds altijd de eerste die verschijnt en lijkt nu de laatste die verdwijnt….

Ook zijn er plotsklaps bloemen. Een zee van. Zorgvuldig gerangschikt op kleur en in vorm. De ronde vormen van het bouwwerk, het amfitheater met de Matrimandir als decor. Gele, witte, roze bloemen… ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Vrolijk dansen de kaarsvlammetjes, weerspiegeld in een laagje water, omringd door bloemenpracht.

De stilte is hoorbaar totdat een Indiase vrouwenstem uit een luidspreker schalt. Hajieha….hahahie……ieihahahah….. Het houdt het midden tussen stemmige, aanroepende, religieus gechante haleluja’s en kattengejank. Het duurt een paar minuten. Een korte stilte valt en wordt spoedig gevuld met een krakerige, lijzige, oude stem. Een dame op leeftijd spreekt. In het Engels. Een Engels dat niet haar moedertaal is doch goed verstaanbaar. Het geluid bereikt mijn oorschelp en zelfs mijn hersenen. De inhoud van de boodschap ook, deels. Mijn hart raakt het niet. Halverwege blijft het steken op de tweesprong van mijn vrijheid. “Zegt ze nou echt wat ik denk dat ze zegt? Ik hoop van harte dat ze niet bedoelt wat ik dacht te horen.” Ze spreekt over ‘the mother’, die ze overigens zelf is. Of in ieder geval hoe iedereen haar noemt. (Sri heeft haar trouwens deze naam gegeven). Ze spreekt over the Divine en the supreme truth. Allemaal verheven taal, ik zal het niet herhalen. Samengevat hoorde ik iets in de trant van "De moeder is: God, Allah, Jezus, Hoesiewoeshiepoeshie (dat zijn volgens mijn kritische Duitse vriendin alle Indiase goden samen omdat we de namen niet kunnen onthouden) en iedere andere heilige opgeteld en dan in het kwadraat." De weerstand schiet als een raket in mijn lijf. Ik haak af! Hoor haar nog wel brabbelen. Langzaam en een soort van pastoraal, maar mijn individuele en vrije wil heeft het overgenomen. Ik weiger achter wie dan ook aan te hobbelen omdat iemand zelf zegt dat hij de waarheid in pacht heeft. Don’t get me wrong. Ze heeft echt hele nuttige en hout snijdende dingen gezegd. Dingen die ik op zeker mee naar huis ga nemen. Maar wat ze nu uitkraamt is me echt te gortig.

Hoe het precies in elkaar zit zal ik misschien nooit weten. Ik realiseer me dat ik vanmorgen een aardig staaltje van mijn oma’s les heb ervaren. Een les die ik mijn hele leven al weet en praktiseer: Kijk, luister en leer. Vraag en sta open voor alles. Laat je verrassen. En behoud het goede. Datgene wat jou helpt, wat jou verwarmt…. jouw kippenvel. 

Met dank aan mijn - niet te evenaren - oma. Een levenswijs mens.  

 

Probeer alles en behoud het goede…..Amen!

 
wordt vervolgd...

 



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat