Veer soepel mee op het ritme van je bestaan...
Jouw verhaalMijn verhaalPersoonlijke begeleidingBlogErvaringenContactFavoriete links
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...


Een traan hier en daar en wat krakerige stemmen vergezelden mij afgelopen zondagmiddag op Schiphol bij het uitzwaaien. Wat een warm afscheid van mijn geliefden. Prachtige beelden heb ik daarvan in mijn geheugen gegrift! Als ik dit schrijf kan ik daar spontaan weer de brok van voelen.



En toen begon mijn alleenige avontuur. Met een kleine vertraging, half uurtje mag geen naam hebben, in een luxe Airbus A380 van Emirates. Op naar Dubai. Daar aangekomen was het middernacht en moest ik 2 uurtjes wachten. De aansluitende vlucht naar Chennai vertrok een uur te laat maar heeft miraculeus de tijd ‘ingehaald’. Dus om klokslag 8.00 uur, plaatselijke tijd, landde ik in het warme India. Daar wachtte mij de verwachtte confrontatie met bureaucratie. En nadat ik allerlei onzininformatie had ingevuld op formulieren, die opgehaald moesten worden in smoezelige kantoren, kon ik in de rij. Die me meeviel. Ja, je leest het goed. Er waren slechts 3 wachtenden voor me en die werden allen terug gestuurd…. Ik hield mijn hart vast. De nors kijkende douane beambte, krulschoen in Jan’s vocabulaire, typte wat in op zijn pc, legde mijn formulieren ongezien op een grote stapel en keek zeker 3 keer van mijn paspoort naar mijn gezicht. Ja gabber… ik ben het echt! En toen….mocht ik zowaar gewoon doorlopen, mijn hart klopte opgewonden in mijn keel.

Er volgden nog 2 controles van mijn handbagage en een fouilleersessie en toen arriveerde ik bij de bagageband en de eerste koffer die ik zag was…. die van mij, joepie! Een gezellig lachende meneer nam nog een ander formuliertje van me aan dat ik onderweg nog even had moeten invullen en toen kon ik naar buiten. Op zoek naar mijn taxi. En dat was geen sinecure zal ik je vertellen. Er stonden wel zeker 150 Indische mannetjes te zwaaien met naambordjes. ‘Evlin Otto’ stond er op de mijne, bijna goed. Opgelucht haalde ik adem, de laatste etappe kon beginnen. En wat voor één…

Wie had er ook alweer bedacht dat het ‘leuk’ was om te reizen naar het verre oosten? Die had in ieder geval geen rekening gehouden met mijn, al decennia opspelende, fysieke ongemak: migraine. Want terwijl ik toch al zeker een maand of 4 zo goed als ‘migraine-loos’ door het leven ga mocht ik mij vanaf Dubai verheugen in een langgerekte, krachtige aanval van deze ondraaglijke ongein. En in een klimaat waar het gemiddeld 30 graden warm is…

En dus was de 3 uur durende autorit een soort van hel. Want wanneer je hoofd op ontploffen staat en je maag zich per minuut zeker 4x omdraait is autorijden in Nederland al een opgave, laat staan hier. De taxichauffeur waarschuwde me voordat we de parkeerplaats af waren: “Er is hier maar één verkeersregel: er zijn geen regels!” En zo geschiedde. Dus na een rit met voortdurend optrekken, remmen en slalommen arriveerde ik een soort van gesloopt in Auroville. En daar was Dara…

Dara, de man die aan de telefoon zo gezellig klonk. De man die zijn mails afsluit met ‘smiles’ en de man die op tripadvisor geroemd wordt om zijn gastvrijheid. Dat alles is waar! Hij zag mij, snapte mijn fysieke ongemak en sommeerde direct een mannetje mijn koffer naar mijn verblijf te brengen. Vervolgens riep hij dat niemand op de 3e verdieping lawaai mocht maken: "Evelien moet slapen!"

En nu ben ik hier alweer 4 dagen…

Heel, heel langzaam begin ik een beetje op te knappen. De migraine is nog niet weg maar inmiddels draaglijk te noemen. Heel, heel langzaam begin ik wat van Auroville te zien en voelen. Stapje voor stapje sluip ik uit mijn appartement om te gaan beleven wat ik hier kom doen. Vandaag de tuinen van de Matrimandir bezocht. Inmiddels een gezellig cafeetje ontdekt op loopafstand waar een Nederlandse werkt die hier woont en waar je overheerlijke gezonde happen kunt krijgen. Mijn buurman vraagt iedere ochtend: “En wat ga je vandaag doen?” (hij is de hele wereld al over gevlogen om overal de toerist uit te hangen) Ik heb besloten om alles hier langzaam te doen. Op mijn eigen tempo, en dat van mijn migraine.

wordt vervolgd...



Hooggeëerd publiek
Potje poetsen
'Zijn', het nieuwe 'doen'
Was het maar een burn out...
Geloven of niet
Ik zie...ik zie...
Moeder...
Van gastouder tot ouder-steuner?
Zalig Kerstfeest...
Van droom tot werkelijkheid
Jetlag-cultuurshock en ander reizigersongemak...
Poulet, paddenstoelen en puntenroutes...
Woorden, weerstand en Well-café...
Papier maché 2.0
Surrounded by silk, serene silence
Hatha, Vinyasa en Iyengar...
Sektarisch, religieus of vrije wil...
Poep en pech...
Cultuurbarbaar?
Irritant of charmant?
Goden en goeroes
Als waterlanders op je toetsenbord uiteen spatten...
Wandelen tegen migraine
Koetje en de kale berg
Ode aan de Lancia
Meditatie high
Advocaat